Tijd om de bloemetjes buiten te zetten

Yes yes yes! Nico en ik zijn er afgelopen weekend eindelijk in geslaagd om onze fotograaf vast te leggen. Het is gelukkig iemand die we al lang kennen, anders slaag je er niet in om zo kort bij je bruiloft de derde beste festivalfotograaf ter wereld (!) vast te leggen. Niemand minder dan Philippe Wuyts gaat ervoor zorgen dat we prachtige foto’s hebben om zo vaak als we willen onze trouw te herbeleven. Voor mij is dat zelfs een van de belangrijkste dingen: via die foto’s houd je iets tastbaars over aan je trouw. Zo heb je niet alleen mooie herinneringen in je hoofd, maar kan je ze ook bekijken. Nu alleen nog beslissen waar we onze trouwfoto’s willen laten nemen! We hebben al gedacht aan de haven van Antwerpen en aan Doel, maar wie weet heeft het park van Putte hier ook wel mooie verborgen plekjes. We geraken er wel uit, samen met Philippe!

Uiteraard is hij ook aanwezig op onze trouw zelf. En wat zorgt ervoor dat je foto’s nog mooier worden? Juist, ja – bloemen. Die perfect passen bij je kleed en bij je thema. En liefst ook nog eens bij de haarkleur van je schoonmoeder. Oh ja, daar heb ik het laatste ook nog niet over gehoord. Aangezien we, zoals je weet, voor een politiethema gaan, zijn blauwe bloemen de voor de hand liggende keuze… Maar hallo, hoeveel blauwe bloemen heb jij al in je leven gezien? En als ze al bestaan, zullen ze ook wel wat kosten, denk ik. Toch lijkt het zo meant to be in mijn hoofd om op al onze foto’s een hint van blauwe bloemen te hebben… Soit, mijn laatste bezoek aan de bloemenwinkel is dus nog niet voor morgen. Misschien krijg ik blauwe bloemen toch nog verkocht bij Nico. Dan moeten we maar gewoon de hele maand na onze trouw op droog brood overleven. Prioriteiten.

Brood… Het is een woord dat ik al lang niet meer in mijn hoofd heb gehad, omdat ik ondertussen al zes weken zonder brood leef. En zonder alcohol. En zonder fruit. En dat is best moeilijk, zeker in het aardbeienseizoen… Al een geluk dat ik aan mijn nieuwe bestelling bij Pronokal een superlekkere yoghurt-aardbeidrink heb toegevoegd. Ook de vanillepudding is om al mijn vingers bij af te likken, en dan heb ik het nog niet over de choco-kokosreep gehad. Eerlijk, ik ga die repen van PronoKal nog missen. Ze zijn veel lekkerder dan alle andere eiwitrepen die ik al heb geprobeerd. Toch lijkt het erop dat ik de PronoKalproducten stilletjes aan moet loslaten, want ik zit sinds een paar dagen in fase 2B! Dat betekent dat ik nu aan twee maaltijden per dag vlees, vis of ei mag toevoegen. Zalig, natuurlijk, maar dat betekent ook meer voorbereiding voor mij. Geen kant-en-klare zakjes meer, maar ‘s avonds de lunch voor de volgende dag voorbereiden. Even wennen, maar ik heb het ervoor over, want ondertussen ben ik al acht kilo kwijt. Op zes weken!

Ik zou natuurlijk liegen moest ik zeggen dat ik soms niet gewoon de Drive-In van McDonald’s wil oprijden en een veel te dure fles wijn in de nachtwinkel wil halen. Het is echt doorzetten en karakter kweken, en ik ben heel blij dat het me tot zover is gelukt om me aan het dieet te houden. Zelfs Nico had niet verwacht dat ik het zo lang zou volhouden! Hij heeft me vorige week nog een peptalk gegeven en gezegd hoe trots hij op me is en hoe goed ik bezig ben. My future husband, people. Ik heb er een goede uitgekozen…