Volhouden, Britt, volhouden!

Ik vind mijn lijf niet meer leuk. Nu ja, niet op vlak van hoe ik er uitzie, want ik ben echt al wel een pak afgevallen met mijn dieet. Maar de werking ervan laat me een beetje in de steek de laatste tijd. Ik moet knokken voor elke gram die eraf gaat, precies, en zelfs de kleinste misstap vertaalt zich naar een hoger cijfer op de weegschaal. Gelukkig zie ik morgen nog eens mijn dokter, dan kunnen we samen uitpluizen hoe we mijn gewichtsverlies opnieuw kunnen kickstarten. De diëtiste van Pronokal raadde me alvast aan om wat minder B-groenten te eten elke dag. Dat ben ik nu al een paar dagen aan het proberen, en dat lijkt wel te werken. Al goed dat ik er bij deze challenge niet alleen voor sta, of ik had allang mijn neus in een grote zak paprikachips gestoken. Of nee, kaas. Op dit moment verlang ik écht gewoon keihard naar kaas.

Ik moet gewoon in fase 3 – de fase waarin je elke maaltijd opnieuw ‘echt’ mag eten zonder PronoKalproducten – geraken tegen mijn trouw. Want op mijn trouw wil ik écht geen grenzen. Ik wil eten, dansen, feesten en daarna uitgeput op mijn huwelijksbed vallen in het hotel boven onze feestzaal in Brasschaat. Moe, maar voldaan. Nog even knokken dus, en dit tot een goed einde brengen. Ik ben nu al zo ver geraakt en ben al tien kilo kwijt, wat zijn die extra vijf dan nog? Ik weet dat ik het kan. Knokken, Britt!

Over het hotel gesproken: vandaag heb ik met de mensen van het Dennenhof in Brasschaat, de locatie van ons feest, mijn tafelschikking besproken. Klein weetje voor brides to be: de grootste stress draait vaak niet om het kleed, de ceremonie of de bloemen. Die draait om de tafelschikking. Wie zet je bij elkaar en wie niet? En wie krijgt de eer om het dichtst bij de bruidstafel te zitten, naast onze ouders natuurlijk? Ik dénk dat ik ondertussen wel een goed schema heb, maar dat zal ik pas weten als tegen het einde van mijn trouw nog niemand een glas champagne in mijn gezicht is komen gooien. Voor de zekerheid toch maar voor waterproof make-up gekozen.

Nico en ik hadden alleszins het idee om wegwerpfototoestelletjes op elke tafel te zetten, zodat iedereen onze trouw op hun eigen manier kan documenteren. De dansvloer gaan we heel duidelijk afbakenen, zodat iedereen weet waar ze hun beentjes kunnen losgooien. Ik heb er in mijn tafelschikking zelfs rekening mee gehouden dat de meest enthousiaste dansers het dichtst bij de dansvloer zitten! Kwestie van heel snel het feestje op gang te krijgen. Toen ik over de hele zaal heen keek kon ik het me echt allemaal al voorstellen: binnenkomen met Nico onder luid applaus van al onze gasten… Onze eerste dans als getrouwd koppel, met al onze vrienden om ons heen… Wow, ik krijg kippenvel als ik eraan denk!

Voilà, nu ik die gedachten nog eens op een rijtje heb gezet, voel ik me op slag weer een pak beter over de vooruitgang van mijn dieet. De mooiste dag van mijn leven gluurt letterlijk al om de hoek, en ik zal stralen als een ongelooflijke bruid. I can feel it. I got this!