Author Archive for: Marike

About Britt

    Veni, vidi, vici

    Veni, vidi, vici

    11 kilo. Een mooi getal om op af te kloppen, niet? Volgende week omstreeks deze tijd sta ik hand in hand met mijn verloofde voor een altaar en zeg ik de belangrijkste “ja” van mijn leven. En dan is Nico niet meer mijn verloofde, maar mijn man. Mijn mán. Mijn echtgenoot. En ik begon net te wennen aan verloofde. 🙂

    11 kilo, dus. Op drie maanden. Eén kilo meer dan ik mezelf als streefdoel had opgesteld. Je kan dus wel zeggen dat ik heel, héél tevreden ben. Die kleedjes waar ik vijf jaar geleden gemakkelijk in paste, maar het laatste jaar niet eens meer over mijn heupen kreeg? Die zitten opnieuw als gegoten. Die broeken waarvoor ik mezelf spartelend op een bed liet vallen om de knop dicht te krijgen? Passé composé. Maar het kledingstuk dat me nu het beste gevoel geeft van allemaal, is mijn trouwjurk. Hoog tijd dat jullie die eens te zien kregen… Dus zijn hier eindelijk enkele foto’s van mijn pasbeurt bij Senfina Bruidsmode!


    Trouwen, dat doe je maar één keer. Dat zei ik in de allereerste post op mijn blog. Ik vertelde jullie toen dat ik er drop dead gorgeous wou uitzien in mijn trouwjurk. Als ik mezelf zo zie in deze foto’s, dan denk ik: missie geslaagd. Ik voel me zoveel beter, zoveel gezonder, en zoveel gelukkiger. Mijn zelfvertrouwen is nog nooit zo groot geweest. Ik ben van alle chips en alle koekjes kunnen afblijven, met dit als resultaat.

    Ik heb natuurlijk nog steeds enkele fases te gaan: nu de belangrijkste kilo’s eraf zijn, moet ik mijn lichaam opnieuw laten wennen aan ‘normale’ voeding en aan de producten die ik twaalf weken lang heb geband uit mijn leven. Dat zal nog wel wat tijd in beslag nemen, maar op die manier blijven de kilo’s ook weg, omdat ik rustig bouw aan een gezonde levensstijl zonder PronoKal. Ik ben er 100% zeker van dat ik alles uiteindelijk tot een goed einde zal brengen. En als ik het toch nog even moeilijk heb, dan trek ik wel even aan de mouw van een PronoKal-diëtist. 🙂

    Volgende week omstreeks deze tijd ga ik wel even niet denken aan mijn dieet. Het enige wat op mijn grote dag telt, is het geluk van Nico en ik. Toen ik dit vertelde aan de dokter, moest hij even lachen, maar dan gaf hij toch zijn goedkeuring. 🙂 Na al dat harde werk verdien ik een snipperdag. Al ben ik wel van plan om een groot deel van de calorieën er gewoon af te dansen met al mijn vrienden en familie!

    Wat deze blog betreft… Vlak na onze trouw vertrekken Nico en ik op huwelijksreis en starten we ons leven als ‘man en vrouw’. Ik weet dus niet of je hier nog iets van mij zal zien verschijnen. Maar weet dit: deze blog heeft me enorm geholpen om dit vol te houden. Zo werd ik elke week verplicht om over mijn vooruitgang te vertellen, waardoor ik mezelf ook verplichtte om ook effectief vooruitgang te boeken. 🙂 Dankjewel dus, allemaal, om samen met mij deze gekke uitdaging te volgen!

    Britt 2.0 is helemaal klaar om de wereld over te nemen, samen met haar ventje aan haar zijde. Bring it on!

    Come to mama, la bella Italia!

    Come to mama, la bella Italia!

    Amai, nu ik zo mijn blogpost van vorige week herlees, zat ik toen toch eventjes diep! Laat het dus duidelijk zijn: diëten is niet voor doetjes :). En toch: niets loont zo hard als op de weegschaal gaan staan en daar al 10 kilo minder lezen dan voor je dieet. Dat is zo motiverend, echt. Ik begin nu stilletjes aan te beseffen dat deze uitdaging meer doet dan mij een slankere lijn geven: het geeft me ook zoveel doorzettingsvermogen en karakter.

    Ik weet nu al dat ik in de toekomst, als ik op mijn streefgewicht zit en rustig het dieet kan gaan afbouwen, veel bewuster met eten en drinken zal omgaan dan vroeger. En ‘nee’ zeggen tegen de verleiding? Dat is ondertussen echt peanuts. Zelfs als Nico de lekkerste dingen klaarmaakt in onze keuken (die ik voorlopig nog niet mag eten), zoals groentenlasagne, kan ik me ervan weerhouden om een hapje te vragen. Behalve die ene keer dat ik een schelletje gandaham naar binnen heb gespeeld. Dat ging even niet volgens plan! Maar gelukkig had het geen ‘zware’ gevolgen :).

    Deze week gaat het dus echt een pak beter met me. Ik zit weer on track op vlak van eten, wat sowieso goed nieuws is! En elke morgen tel ik hoeveel nachtjes het nog slapen is voor mijn mama mijn trouwjurk dichtritst en ik mijn eigen transformatie in de spiegel kan zien. Zeg, weten jullie waar ik nu eens nog niets over heb verteld? Mijn huwelijksreis! Ik kon het zelf niet goed geloven, maar in geen enkele blog heb ik al gestoeft over mijn honeymoon. Echt straf! Maar hier komt-ie dan: Nico en ik gaan op huwelijksreis naar… Sorrento! Dat is een Italiaans stadje aan de kust, niet ver van Napels. Daar hebben we een pittoresk, afgelegen huisje gevonden met een groot zwembad en een ongelooflijk uitzicht over de zee.

    “Nico en ik gaan op huwelijksreis naar… Sorrento! Dat is een Italiaans stadje aan de kust, niet ver van Napels.”

    Ik zie ons daar al zitten, in het zwembad, met een glas champagne en de prachtige zonsondergang… Aan het zwembad ligt ook een tuin vol citroenbomen en rozemarijn. Ik kan het echt niet beschrijven hoe mooi het daar is. Daarvoor moet je eigenlijk meekomen, maar als het niet geeft, laten we je lekker thuis :). Onze huwelijksreis wordt echt de kers op de taart. Na drie maanden diëten en voorbereiden even heerlijk ontspannen in de zon, zonder zorgen, zonder stress, en als man en vrouw. Pfff, ik wou dat ik er al was :). Nog twee weken, jongens. TWEE weken! Hoe snel is de tijd gegaan?!

    Het is de bedoeling dat ik tijdens mijn huwelijksreis comfortabel in fase drie zit: dat houdt in dat ik geen Pronokal-zakjes meer eet elke dag, maar zelf mijn eigen maaltijden klaarmaak volgens de Pronokal-regels. Dat gaat wel wat meer voorbereiding vergen dan nu, maar er zijn meer dan lekkere receptjes genoeg te vinden op de website. Ik heb me er al eens op verlekkerd, en binnenkort kan ik ze dus ook zelf maken! Na fase drie is er nog fase vier, vijf, zes… Helemaal tot aan acht. De achtste fase is de ‘behoudfase’: dan val je niet meer af, maar blijf je gewoon op gewicht. Daar ben ik nu nog niet, maar als ik blijf doorgaan zoals nu, lukt me dat in no time.

    Maar eerst? TROUWEN!

    Volhouden, Britt, volhouden!

    Volhouden, Britt, volhouden!

    Ik vind mijn lijf niet meer leuk. Nu ja, niet op vlak van hoe ik er uitzie, want ik ben echt al wel een pak afgevallen met mijn dieet. Maar de werking ervan laat me een beetje in de steek de laatste tijd. Ik moet knokken voor elke gram die eraf gaat, precies, en zelfs de kleinste misstap vertaalt zich naar een hoger cijfer op de weegschaal. Gelukkig zie ik morgen nog eens mijn dokter, dan kunnen we samen uitpluizen hoe we mijn gewichtsverlies opnieuw kunnen kickstarten. De diëtiste van Pronokal raadde me alvast aan om wat minder B-groenten te eten elke dag. Dat ben ik nu al een paar dagen aan het proberen, en dat lijkt wel te werken. Al goed dat ik er bij deze challenge niet alleen voor sta, of ik had allang mijn neus in een grote zak paprikachips gestoken. Of nee, kaas. Op dit moment verlang ik écht gewoon keihard naar kaas.

    Ik moet gewoon in fase 3 – de fase waarin je elke maaltijd opnieuw ‘echt’ mag eten zonder PronoKalproducten – geraken tegen mijn trouw. Want op mijn trouw wil ik écht geen grenzen. Ik wil eten, dansen, feesten en daarna uitgeput op mijn huwelijksbed vallen in het hotel boven onze feestzaal in Brasschaat. Moe, maar voldaan. Nog even knokken dus, en dit tot een goed einde brengen. Ik ben nu al zo ver geraakt en ben al tien kilo kwijt, wat zijn die extra vijf dan nog? Ik weet dat ik het kan. Knokken, Britt!

    Over het hotel gesproken: vandaag heb ik met de mensen van het Dennenhof in Brasschaat, de locatie van ons feest, mijn tafelschikking besproken. Klein weetje voor brides to be: de grootste stress draait vaak niet om het kleed, de ceremonie of de bloemen. Die draait om de tafelschikking. Wie zet je bij elkaar en wie niet? En wie krijgt de eer om het dichtst bij de bruidstafel te zitten, naast onze ouders natuurlijk? Ik dénk dat ik ondertussen wel een goed schema heb, maar dat zal ik pas weten als tegen het einde van mijn trouw nog niemand een glas champagne in mijn gezicht is komen gooien. Voor de zekerheid toch maar voor waterproof make-up gekozen.

    Nico en ik hadden alleszins het idee om wegwerpfototoestelletjes op elke tafel te zetten, zodat iedereen onze trouw op hun eigen manier kan documenteren. De dansvloer gaan we heel duidelijk afbakenen, zodat iedereen weet waar ze hun beentjes kunnen losgooien. Ik heb er in mijn tafelschikking zelfs rekening mee gehouden dat de meest enthousiaste dansers het dichtst bij de dansvloer zitten! Kwestie van heel snel het feestje op gang te krijgen. Toen ik over de hele zaal heen keek kon ik het me echt allemaal al voorstellen: binnenkomen met Nico onder luid applaus van al onze gasten… Onze eerste dans als getrouwd koppel, met al onze vrienden om ons heen… Wow, ik krijg kippenvel als ik eraan denk!

    Voilà, nu ik die gedachten nog eens op een rijtje heb gezet, voel ik me op slag weer een pak beter over de vooruitgang van mijn dieet. De mooiste dag van mijn leven gluurt letterlijk al om de hoek, en ik zal stralen als een ongelooflijke bruid. I can feel it. I got this!

    Ik zit met de handen in het haar

    Ik zit met de handen in het haar

    Letterlijk. Steek ik het op, of laat ik het los vallen op mijn schouders? Maak ik het bovenaan wat vast zodat nog altijd krullen langs mijn gezicht vallen, of ga ik voor een strakke chignon of dot? De voorbije dagen heb ik op Pinterest niets anders gedaan dan trouwkapsels opgezocht. Maar al die vrouwen hebben voller, dikker haar dan ik, natuurlijk… Dan denk ik “amai, ja, dit is het!” en probeer ik het zelf even snel voor de spiegel en lijkt het alsof een vogel zijn nestje heeft gebouwd op mijn kruin. Op mijn trouwdag zelf laat ik alles natuurlijk over aan een professionele kapper, maar ik kan toch moeilijk zeggen “doe maar wat”? Dringend tijd dat ik hét kapsel vind dat geknipt (ha!) is voor mij.

    Make-up is natuurlijk iets gemakkelijker: mijn trouwkleed is wit met kanten accenten. De perfecte combinatie van stijlvol en cheeky: een beetje zoals mijn karakter dus! Het liefst van al zie ik die combo terugkomen in de schmink op mijn gezicht. Ik heb er wel al over nagedacht om toch een speelvol ‘blauw’ accent rond mijn ogen te hebben (misschien telt dat dan wel als mijn ‘something blue’), om helemaal in politiethema te zijn. Maar… blauwe make-up? Daar moet ik nog even op Pinteresten, denk ik.

    Jullie willen ongetwijfeld ook een update over mijn dieet. Wel… Ik denk dat ik eindelijk ondervonden heb wat écht het moeilijkst is aan een PronoKaldieet. De sociale gelegenheden! Etentjes, barbecues, afterworks, avondjes uit… Iedereen geniet van de lekkerste dingen, terwijl jij daar zit met vis en broccoli. Niets tegen vis en broccoli, maar die kabeljauw wint niet tegen pizza. Pizza wint altijd. Voorlopig heb ik nog niet één keer gezondigd met echt ‘vettige’ dingen, wat op zich al een prestatie is, maar het is moeilijk. Op die momenten voel je echt dat je met een dieet bezig bent. Maar het resultaat mag er wel zijn, natuurlijk: afgelopen week werkte ik een dag op locatie en kreeg ik meteen de opmerking dat ik er goed uitzag. Sommigen zeiden zelfs dat ze de blog volgen! Dat was leuk om te horen.. Ik had die dag ook wel een heel strak kleedje aan dat ik normaal in de kast zou laten hangen, maar tegenwoordig kan mijn buik het wel hebben. Zelfs mijn lovehandles protesteren niet meer tegen de aansluitende stof. En de ceintuur die ik vroeger rond mijn taille droeg? Die gebruik ik nu als broeksriem. Oh jawel. 9 kilo minder, dat doet wat met je lijf!

    Tijd om de bloemetjes buiten te zetten

    Tijd om de bloemetjes buiten te zetten

    Yes yes yes! Nico en ik zijn er afgelopen weekend eindelijk in geslaagd om onze fotograaf vast te leggen. Het is gelukkig iemand die we al lang kennen, anders slaag je er niet in om zo kort bij je bruiloft de derde beste festivalfotograaf ter wereld (!) vast te leggen. Niemand minder dan Philippe Wuyts gaat ervoor zorgen dat we prachtige foto’s hebben om zo vaak als we willen onze trouw te herbeleven. Voor mij is dat zelfs een van de belangrijkste dingen: via die foto’s houd je iets tastbaars over aan je trouw. Zo heb je niet alleen mooie herinneringen in je hoofd, maar kan je ze ook bekijken. Nu alleen nog beslissen waar we onze trouwfoto’s willen laten nemen! We hebben al gedacht aan de haven van Antwerpen en aan Doel, maar wie weet heeft het park van Putte hier ook wel mooie verborgen plekjes. We geraken er wel uit, samen met Philippe!

    Uiteraard is hij ook aanwezig op onze trouw zelf. En wat zorgt ervoor dat je foto’s nog mooier worden? Juist, ja – bloemen. Die perfect passen bij je kleed en bij je thema. En liefst ook nog eens bij de haarkleur van je schoonmoeder. Oh ja, daar heb ik het laatste ook nog niet over gehoord. Aangezien we, zoals je weet, voor een politiethema gaan, zijn blauwe bloemen de voor de hand liggende keuze… Maar hallo, hoeveel blauwe bloemen heb jij al in je leven gezien? En als ze al bestaan, zullen ze ook wel wat kosten, denk ik. Toch lijkt het zo meant to be in mijn hoofd om op al onze foto’s een hint van blauwe bloemen te hebben… Soit, mijn laatste bezoek aan de bloemenwinkel is dus nog niet voor morgen. Misschien krijg ik blauwe bloemen toch nog verkocht bij Nico. Dan moeten we maar gewoon de hele maand na onze trouw op droog brood overleven. Prioriteiten.

    Brood… Het is een woord dat ik al lang niet meer in mijn hoofd heb gehad, omdat ik ondertussen al zes weken zonder brood leef. En zonder alcohol. En zonder fruit. En dat is best moeilijk, zeker in het aardbeienseizoen… Al een geluk dat ik aan mijn nieuwe bestelling bij Pronokal een superlekkere yoghurt-aardbeidrink heb toegevoegd. Ook de vanillepudding is om al mijn vingers bij af te likken, en dan heb ik het nog niet over de choco-kokosreep gehad. Eerlijk, ik ga die repen van PronoKal nog missen. Ze zijn veel lekkerder dan alle andere eiwitrepen die ik al heb geprobeerd. Toch lijkt het erop dat ik de PronoKalproducten stilletjes aan moet loslaten, want ik zit sinds een paar dagen in fase 2B! Dat betekent dat ik nu aan twee maaltijden per dag vlees, vis of ei mag toevoegen. Zalig, natuurlijk, maar dat betekent ook meer voorbereiding voor mij. Geen kant-en-klare zakjes meer, maar ‘s avonds de lunch voor de volgende dag voorbereiden. Even wennen, maar ik heb het ervoor over, want ondertussen ben ik al acht kilo kwijt. Op zes weken!

    Ik zou natuurlijk liegen moest ik zeggen dat ik soms niet gewoon de Drive-In van McDonald’s wil oprijden en een veel te dure fles wijn in de nachtwinkel wil halen. Het is echt doorzetten en karakter kweken, en ik ben heel blij dat het me tot zover is gelukt om me aan het dieet te houden. Zelfs Nico had niet verwacht dat ik het zo lang zou volhouden! Hij heeft me vorige week nog een peptalk gegeven en gezegd hoe trots hij op me is en hoe goed ik bezig ben. My future husband, people. Ik heb er een goede uitgekozen…

    Kip… Kabeljauw… Scampi…

    Kip… Kabeljauw… Scampi…

    Woorden die ik vroeger zo licht in de mond nam, maar die nu zooo zalig zijn om uit te spreken. Het leven in fase 2A is fijn. En die courgetti met scampi die Nico ging maken voor ons vijf jaar samen? Schot in de roos. Echt waar. Ik ervaar zelf ook hoeveel ik nu geniet van de smaak van mijn eten. En ondertussen blijf ik ook afvallen: zeven kilo ben ik sinds de start van mijn dieet al kwijt. Zeven kilo! Het zal je vast niet verbazen dat ik ook al wat calorieën verbrand heb met shoppen voor nieuwe outfits 🙂

    Het enige waar ik nu echt naar uitkijk, is niet meer de lastige klant moeten zijn op restaurant. A la carte bestellen is moeilijk als er met zo weinig mogelijk vetstof en saus gekookt moet worden. Het is rekenen op de goodwill van de kok in de keuken… Maar meestal krijg ik die wel mee in mijn verhaal. En hoe je het ook draait of keert, een gerecht smaakt altijd duizend keer beter op restaurant dan thuis.

    Met de warme temperaturen van vorige week was het natuurlijk ook perfect ‘barbecue weer’. Heel blij dat ik al kon genieten van een paar stukjes vlees (zelfs een biefstukje, mmm) maar die aardappelsalade hé… Wat is een barbecue zonder aardappelsla? Niets! NIETS! Of toch weinig. Maar bon. Biefstuk, Britt. Het biefstuk heeft gesmaakt!

    Ik heb wel gemerkt dat ik de laatste tijd minder in ketose zit dan anders. Ik heb jullie dat al wel eens uitgelegd, hé? Zolang je in ketose bent, haalt je lichaam al je energie uit vet, waardoor je gemakkelijk je vetreserves kan afbranden. Maar mijn ketose-levels zijn op dit moment niet meer zo hoog… En ik mag pas in een latere fase uit ketose gaan. Niet goed dus! Meteen even naar de PronoKal diëtiste gebeld, en zij zoekt nu alles voor me uit zodat we samen een oplossing kunnen vinden. Blij dat ik er niet alleen voor sta als het eventjes moeilijker gaat…

    De gasten op onze trouw zullen er alleszins ook niet alleen voor staan. Gisteren ben ik de hele dag bezig geweest aan hun bedankjes… En dat bedankje is een EHBK-pakket: een Eerste Hulp Bij Kater-pakket, haha. Zei ik al dat Nico en ik willen wegblijven van saaie, klassieke toestanden? 🙂 In de ‘hangover kit’ steken we pijnstillers, kauwgom, wet wipes, water… Alles wat je nodig hebt om te recupereren van een stevig nachtje. Want dat is absoluut ons plan: een dik feestje geven waar iedereen danst en de drank rijkelijk vloeit! Onze missie is pas geslaagd als veel gasten ook effectief hun kit gaan nodig hebben :).

    Ook niet onbelangrijk: Nico en ik hebben gisteren beslist dat de Connemara een absolute no-go is. De dj heeft hierbij ook het bevel gekregen om dit nummer NIET te draaien. Geen rondvliegende servetten op ons feest. Nope.

    YES! Kabeljauw, come to mama!

    YES! Kabeljauw, come to mama!

    Sinds enkele dagen zit ik ein-de-lijk in fase 2A. Ik kan echt niet beschrijven hoe fantastisch dat is. En ik ben ook zo trots op mezelf: een kleine vier weken is mijn dieet aan de gang en ik ben echt goed bezig. En nu word ik eindelijk beloond… Met vis! Ik ben zo gelukkig, niet normaal. Nico heeft nu zelf ook beslist om een ketosedieet te gaan volgen, en hij had al een lekker gerechtje uitgekozen om te maken voor ons 5 jaar samen binnenkort. En ik maar hopen dat ik zou kunnen mee-eten… Hij had courgettespaghetti met scampi en een tomatensausje in zijn hoofd… En jawel hoor: dankzij fase 2A zal ik van zijn kookkunsten kunnen genieten! Nu ja, hoop ik toch. Want een gerechtje als dit heeft hij nog nooit eerder gemaakt. Eerst even de proeftest afwachten, haha.

    Het verrast je vast niet dat ik al een paar dagen met een fantastisch humeur rondloop. En dat heeft niet alleen met mijn gewichtsverlies te maken (-5,8kg!) maar ook met goed nieuws over onze bruiloft. Ik ben nog eens langsgeweest op de locatie van ons feest, en de wedding vibes beginnen echt te kriebelen nu! Nico en ik hebben het ook goed gezien: we geven ons feest in het Dennenhof in Brasschaat, en dat is meteen ook een hotel. Heel erg gemakkelijk om na al het dansen en eten te crashen in onze honeymoon suite, dus! Nu alleen nog de laatste hand leggen aan de decoratie. Ik ben nog steeds op zoek naar blauwe zwaailichtjes, omdat het me erg leuk lijkt om ons politiethema door te trekken in de decoratie. En daar komen ongetwijfeld fijne foto’s van! Ik ben eigenlijk echt wel blij met ons thema, er vallen zo veel leuke dingen mee te doen. Zei ik al dat we voor een photobooth gaan zorgen waarin je foto’s kan nemen in de vorm van een mugshot? Héél benieuwd naar de reacties van onze vrienden… Alleen zien dat ik ook de bloemen niet vergeet. Op de duur zou ik zo hard opgaan in de extraatjes… 🙂 Zolang ook de bloemen maar bij de haarkleur van mijn (schoon)moeder passen zit ik wel safe, denk ik.

    Binnen een paar dagen gaan we ook nog eens langs bij onze huwelijksambtenaar. Wij trouwen in Nederland, waar je een pak romantischer voor de gemeente kan trouwen: daarom wil die man een paar keer met ons afspreken om een persoonlijke dienst in elkaar te steken. De gedachte alleen al doet me zweven: binnen een kleine twee maanden sta ik daar op van geluk met Nico! En wordt het allemaal eindelijk officieel…

    Je hoort het… Alleen maar goed nieuws van mijn kant. Ik ben zo blij met de voorbereidingen van de trouw (die nu echt vrij probleemloos verlopen) en met de fase van het dieet waar ik nu inzit. Het werd me op de duur wel zwaar, alleen maar Pronokalproducten, omdat ik echt wel naar een ‘normale’ maaltijd begon te snakken. Heel blij dus dat de dokter groen licht heeft gegeven, en het ook volledig begreep dat ik zo hard verlangde naar ander voedsel. Ik schaamde me totaal niet om dat aan hem te vertellen – het vertrouwen zit goed, en da’s ook belangrijk om vol te houden, denk ik. O, en nog een pluspunt – nu ik één echte maaltijd per dag mag eten, kan ik smullen van de receptjes van Roger van Damme op Club PronoKal! Mmmm… Misschien iets waar ik Nico eens mee kan verrassen (als zijn courgettespaghetti gerechtje lekker was, uiteraard).

    Minder diëten, meer di-ETEN!

    Minder diëten, meer di-ETEN!

    IK. WIL. ETEN! Begrijp me niet verkeerd: ik ben blij met de kilo’s die ik al kwijt ben. Op dit moment staat de teller op -4,7 kilo, en dat is een zalig gevoel. Maar… Ik wil eten! Nu ja, echt eten. Ik zit al een dikke twee weken in fase 1, zoals ze dat bij PronoKal noemen: al mijn maaltijden zijn PronoKalmaaltijden, aangevuld met groentjes. Deze fase is de ketosefase: het proces waarbij je lichaam zijn eigen vetten afbreekt als onderdeel van het metabolisme. Klinkt moeilijk, maar komt er gewoon op neer dat je door minder of geen koolhydraten te eten in ketose gaat en sneller afvalt.

    Allemaal goed en wel… Maar ik snak zo naar een stukje vis! Of een beetje kip!
    De dokter zei wel dat ik binnenkort aan fase 2A mag beginnen (dan mag ik één maaltijd van Pronokal vervangen door – jawel! – een lekker stukje vis of vlees), maar ik wil niet binnenkort, ik wil NU. Met de vriendinnen hebben we ook afgesproken om binnenkort een etentje te plannen, en ik zou dan zo graag à la carte bestellen in plaats van de ‘lastige klant’ te zijn. En dan zeggen mijn vriendinnen ‘1 cheatmeal mag!’… Maar zo werkt dat niet, girls.

    Als ik het moeilijk heb, dwalen mijn gedachten automatisch af naar het menu op mijn trouw. Nico en ik willen dat onze gasten de hele avond dansen en plezier maken, en daarom maken we er geen saai zittend diner van. We gaan voor fingerfood! En dan vooral voor streetfood, lekker casual. Na middernacht delen we ook puntzakjes friet en bakjes noedels uit, om voor een extra ‘fondke’ te zorgen. Mmm, noedels… Nee, stop, Britt! Nu even niet aan denken.

    Gelukkig mag ik binnenkort een nieuwe lading PronoKalproducten bestellen en eens wat nieuwe smaken uitproberen. De perfecte afleiding! Het vruchtendrankje met watermeloen en de aardbei-yoghurtrepen bestel ik so-wie-so opnieuw, want die zijn écht heerlijk. Weet je wat ook heerlijk is? EEN STUKJE VIS. Fase 2A, I’m coming for you!

    Iemand zin om mij zijn lieve kindjes uit te lenen op mijn trouw?

    Iemand zin om mij zijn lieve kindjes uit te lenen op mijn trouw?

    Iemand zin om mij zijn lieve kindjes uit te lenen op mijn trouw?

    Wauw, vorige week is echt voorbijgevlogen! Ik moet eerlijk toegeven dat ik pas nu echt de trouwstress begin te voelen. De voorbije maanden leefde ik in een gelukzalige roes met een klein stemmetje in mijn hoofd dat maar bleef juichen ‘ik ga trouwen! Ik ga trouwen!’ Maar nu is het echt… IK GA TROUWEN. En ik ben eindelijk in de buurt aan het komen van een compromis met mijn mama en schoonmama over hun kleedjes. Maar als ze het dan nog niet goed vinden ben ik sterk aan het overwegen om ze de dag zelf gewoon een kleed in de armen te drukken. My wedding, my rules.

    Afgelopen woensdag ben ik ook nog eens mijn trouwkleed gaan passen… Wauw, ik voelde me zo mooi. Voorlopig laat ik jullie nog even niets zien, maar ik beloof dat ik een foto zal nemen tijdens de laatste dressfitting. Dan ben ik hopelijk ook op mijn droomgewicht! Ik ben helemaal verliefd en kan niet wachten om mijn ventje zijn mond te zien openvallen op onze trouwdag. Al was de vrouw die mijn jurk verstelt niet zo opgezet met mijn idee om vlak voor de bruiloft nog tien kilo af te vallen… Want zij moet nu blijven aanpassen natuurlijk! Maar goed, zoals ik al zei – my wedding, my rules.

     width=

    Ik ben nu tien dagen bezig met mijn PronoKaldieet en laat ons zeggen dat het met ups en downs is. Al wegen de ups op dit moment zwaarder (of moet ik zeggen lichter?) door: 2,8 kilo ben ik al kwijt! Maar vooral, dat is al 26,5 cm minder verspreid over mijn volledige lijf. Collega’s en vrienden die dingen zeggen als “Zeg, Britt, ben je afgevallen?”, da’s natuurlijk ook geweldig leuk. Ik zie het vooral aan mijn gezicht. Ik was altijd een beetje een dikkop, maar nu dus niet meer!

    “Al wegen de ups op dit moment zwaarder (of moet ik zeggen lichter?) door: 2,8 kilo ben ik al kwijt! Maar vooral, dat is al 26,5 cm minder verspreid over mijn volledige lijf.”

    Het ziet er dus naar uit dat ik mijn doel voor de bruiloft wel haal, al is het niet altijd even gemakkelijk om te weerstaan aan de verleiding. Haha, ik klink al bijna als Jeffie uit Temptation! Voorlopig doe ik het wel beter dan iedereen op dat eiland: zelfs als Nico met een lading McDo op zijn schoot in de auto zit, blijf ik braaf bij mijn flesje water. Mijn hongergevoel begint stilletjes aan te verdwijnen, maar mijn energie eigenlijk ook wel een beetje… Zeker tijdens het sporten voel ik me zwakker dan anders en geraak ik sneller in ademnood. De dokter vertelde me wel dat ik rustiger moet gaan bewegen en moet oppassen met intensief sporten, maar ik vind het zo moeilijk om op een lager pitje te trainen dan anders. En na een sportsessie voel ik me echt helemaal KAPOT… Heb dan maar eens gebeld naar de diëtiste en gevraagd hoe ik dit kon oplossen. Van haar mag ik nu één extra maaltijd eten op dagen dat ik ga sporten. Hopelijk helpt dat wat met mijn energie, want ik wil nog altijd kunnen showen met mijn spieren op mijn trouw!

    Wat mijn hond betreft… Ik denk dat ik dringend op zoek moet naar een paar schattige kindjes die in zijn plaats de ringen naar het altaar willen brengen. Ik zie het echt niet goedkomen op dit moment… Maar een schattig politiepakje, dat krijgt hij zeker!

    ‘Stressed’ is ‘desserts’ spelled backwards

    ‘Stressed’ is ‘desserts’ spelled backwards

    Een blauwe jurk en ros haar, dat flatteert dus blijkbaar niet. Dat heeft mijn moeder mij héél duidelijk gemaakt, en mijn schoonmoeder ook, want toeval wil dat ze allebei dezelfde haarkleur hebben. Het is wel een klein probleem als twee van de belangrijkste mensen op je trouw geen blauw willen dragen en het thema van de trouw geïnspireerd is op het beroep van je verloofde: de politie. Daar moet ik dus nog iets op vinden… Jongens toch, ik zeg graag “I Do” tegen Nico, maar liever “I Don’t” tegen de stress die erbij komt!

    Gelukkig maken de complimentjes over onze originele uitnodiging veel goed. Je kan nu eenmaal zo veel leuke dingen doen met een politiethema! Zo hebben Nico en ik naar onze genodigden een soort van confidentieel dossier opgestuurd waarin we elkaar de ‘Life Sentence’ geven. Want wij trouwen tot de dood ons scheidt! 🙂 Als we nu ook onze Mechelse herder, die net één jaar is geworden, zover krijgen om onze ‘ring bearer’ te zijn zonder onderweg naar het altaar eerst elke gast likjes te geven, komt het helemaal goed. (Maar voorlopig reken ik er niet op.)

    “En Miss PronoKal 2017 is… ”

    Wat hopelijk ook helemaal goedkomt, is mijn plan om er als een ware godin uit te zien in mijn trouwjurk. Denk aan Sandra Bullock in Miss Congeniality, maar dan zonder kroontje. Of met kroontje? Ik ben er nog niet uit. In ieder geval, vorige week had ik mijn doktersafspraak (je moet altijd langs bij een dokter voor je aan het PronoKaldieet begint) en heb ik officieel mijn eerste lading producten besteld. Omdat het mijn eerste bestelling is, raadde de dokter me aan om met een mengelmoesje van alles te beginnen – al heb ik stiekem nog altijd vooral producten met chocoladesmaak besteld. A bride still needs her chocolate. Ook al is ze op dieet.

    De dag na mijn doktersbezoek stonden de producten al aan mijn deur. Ondertussen zit ik aan dag drie en… ben ik al 1,8 kilo kwijt. 1,8 kilo! Zo snel had ik nooit resultaat verwacht. Al waren de eerste dagen al wel een uitdaging: ik heb moeite met de supplementen in te nemen en zit nog wel een beetje met een hongergevoel, maar volgens de dokter zal dat hongergevoel snel verdwijnen. En toegegeven: gisteren begon ik dat al te voelen. De motivatie is er alleszins en de steun van Nico ook. En die collega die aan mijn bureau stond met een zoete traktatie voor haar verjaardag, die moet maar afbollen. I’m on a mission! Nu gewoon nog een outfit vinden voor onze rosse moeders… Maar dat is een probleem voor een andere dag. Keep you posted!

Cookiebeleid